Szkoła Podstawowa w Kielnarowej

Przed wakacjami wiele osób porzuca swoje małe pupile. Ale dlaczego? Po co? Przecież one też mają uczucia.

Lato w tym roku przyszło do nas bardzo wcześnie.
Już w połowie maja można było poczuć upały. Z tego powodu wiele osób wyjeżdża na odpoczynek do innych krajów zostawiając swoje małe pupile i najczęściej je porzucają. W tym roku zwierząt do schronisk przybyło aż cztery razy więcej niż w poprzednich latach. A przecież ludzie nie zaadoptowali zwierzęta na rok.
Więc dlaczego ciągle ludzie je wyrzucają?
Ponieważ nie mogą z nimi wyjechać. Oczywiście jest to oczywiste, że nikt nie zrezygnuje z wakacji, żeby zostać z pupilem w domu, ale zawsze możemy zostawić go na czas pobytu na wakacjach u krewnych lub znajomych albo w specjalnych psich hotelach, których jest w Polsce coraz więcej.
Pamiętajcie, że zawsze jest jakieś wyjście niż najprostsze, czyli wyrzucanie do lasu.

Anita Tendelska kl. VI

Orszak królewski Szkoły Podstawowej w Kielnarowej najlepszy w gminie.
Miecz Króla Kazimierza nasz.

W dniu 10 czerwca (niedziela) 2018 roku w ramach obchodów Dni Tyczyna odbył się Orszak Historyczny. Brały w nim udział wszystkie szkoły z gminy Tyczyn.
Pogoda dopisała, świeciło słońce. Uczniowie naszej szkoły zebrali się w cieni drzew na tyczyńskich plantach. Ostatnie poprawki fryzur i strojów, aby o godzinie 14.30 wyruszyć wraz z parą królewską na czele z Rynku do parku w Tyczynie. Uczniowie mogli poczuć się niczym gwiazdy filmowe, ponieważ orszak wzbudził ogromne zainteresowanie mieszkańców gminy, którzy robili mnóstwo zdjęć pięknym damom i rycerzom. Największą uwagi wzbudziła nasza „jazda konna”, rycerze z naszej szkoły musieli uspokajać swoje rumaki, które co chwilę rżały i wierzgały, co wywoływało w widowni śmiech.

Po dotarciu do celu odbyło się przedstawienie odtwarzające zaślubiny króla Władysława Jagiełły z Elżbietą z Pileckich Granowską. Następnie uczniowie poszczególnych szkół zaprezentowali swoje orszaki. Nasza szkoła wykazała się szczególną kreatywnością. Zaprezentowany został pokaz „ jazdy konnej ‘’ oraz pojedynek rycerski. (Link do filmiku https://www.youtube.com/watch?v=EH1Ks_lfrLM) Siódmoklasiści, Kuba i Dawid, wykazali się nie tylko zręcznością, ale również grą aktorską. Pojedynek zakończyła dama dworu Julia rzucając się na ukochanego i krzycząc „mój ci on”.Kolejną atrakcją były zawody. Z naszej szkoły wzięli w nich udział uczniowie klas drugich. Jury po zapoznaniu się z występami szkół oraz wynikami zawodów zadecydowało o zwycięstwie naszej szkoły. Nie udało by się jednak wygrać gdyby nie praca zespołowa całej szkolnej społeczności. Największą pracę nad orszakiem wykonała pani Izabela Liskowicz przy pomocy pana Piotra Ocieczka oraz innych nauczycieli. Pan Piotr przygotował rekwizyty dla uczniów: hełmy, miecze i tarcze. Z kolei pani Iza zadbała o stroje oraz ich odpowiednie dopasowanie. Najciekawszymi dodatkami były cztery głowy koni. Było to dzieło trzech osób: Pana Dyrektora, pani Izabeli oraz pana Piotra – naszego konserwatora, złota rączka w naszej szkole. Przygotowanie orszaku to praca zespołowa całej szkoły, uczniów, nauczycieli i rodziców. Należy wspomnieć zwłaszcza o Pani Annie Stanio, mama Izy z kl. III i Wiktorii
z kl. VII, to dzięki jej pomocy nasi uczniowie mogli nosić tak piękne szaty. Uważam, że wpływ na nasze zwycięstwo miał także fakt, że nasi opiekunowie ( pani Gabriela Warda, pani Izabela Liskowicz, pani Irena Para oraz pani Iwona Karnas) wykazali się ogromnym dystansem do siebie i wraz z nami przebrali się w średniowieczne stroje. Dzięki temu nasz orszak zyskał cztery dostojne damy a uczniowie z innych szkól mogli nam tylko pozazdrościć.
Uroczystości zostały zakończone występami młodzieżowych zespołów tanecznych z całej gminy. Naszą miejscowość reprezentował zespół: „Niezapominajki”.
Nie był to jednak koniec atrakcji, organizatorzy zadbali o to, by uczestnicy się nie nudzili. Dzięki nim można było podziwiać średniowieczne bronie oraz zbroje a także niezapomniany występ kuglarzy. Inną ciekawą atrakcją były stoiska ze staropolskim jedzeniem przygotowanym przez wiejskie zespoły ludowe z naszej gminy. Można było spróbować dawnych potraw wyrabianych w tradycyjny sposób i to całkiem za darmo. Wszystko to przy dźwiękach muzyki dawnej w wykonaniu zespołu Vox Angeli.
Moim zdaniem cała impreza była bardzo udana. Najbardziej podobał mi się pokaz naszej „jazdy konnej” oraz pojedynek rycerski w wykonaniu Kuby i Dawida.

Michał Rochecki kl. VI

W dniach 17-18 maja 2018 roku odbyła się wycieczka szkolna do Warszawy. Uczestniczyło w niej 37 uczniów z klas 4-7. W czwartek wyjechaliśmy spod szkoły o godzinie 6:00. Podróż trwała około 6 godzin. Do stolicy dojechaliśmy na godzinę 13:00.
W warszawie najpierw podziwialiśmy Zamek Królewski, po czym był czas na chwilę odpoczynku na Starówce. Tam mogliśmy kupić pamiątki oraz zjeść smaczne lody.
Następnie oglądaliśmy pałac, w którym mieszka Prezydent, Teatr Narodowy, Pomnik Nike oraz Pomnik Małego Powstańca. O godzinie 15:00 mieliśmy okazję obserwować zmianę warty przy Grobie Nieznanego Żołnierza, która bardzo nas zaciekawiła. Później zwiedziliśmy wystawę Muzeum Wojska Polskiego, gdzie podziwialiśmy modele armat, czołgów i samolotów. Po obejrzeniu tak wielu atrakcji około godziny 17:00 udaliśmy się na obiadokolację. Byliśmy już naprawdę głodni, więc każdy z ogromnym apetytem zjadł zarówno pierwsze, jak i drugie danie. Ostatnim punktem programu przewidzianego na pierwszy dzień wycieczki były przepiękne Łazienki-miejsce zaciszne i bardzo urocze. Później zameldowaliśmy się w hotelu na nocleg. Mieliśmy tam 2,3 lub 4-osobowe pokoje z ładnym widokiem na miasto. Zdziwiło nas to, że nawet w nocy na ulicach był duży ruch, hałas i mnóstwo świateł. Kolejny dzień – piątek rozpoczął się od śniadania o godzinie 8:00, po czym poszliśmy się opuściliśmy hotel. Na początku drugiego dnia naszego pobytu w stolicy wybraliśmy się do Pałacu Kultury i Nauki. Tam po długim wyczekiwaniu w kolejce wyjechaliśmy na 30-te piętro. Na tarasie widokowym z czterech stron świata podziwialiśmy Warszawę z góry. Następną atrakcją było Metro. Przejazd w metrze okazał się bardzo szybki. Była to niezła frajda. Potem wyruszyliśmy do zoo. Mogliśmy tam zobaczyć ciekawe, egzotyczne zwierzęta z różnych kontynentów. Już na koniec udaliśmy się do najciekawszego miejsca w Warszawie – na Stadion Narodowy. Oprowadzał nas tam specjalny pan przewodnik, który opowiedział nam wiele ciekawostek o sportowcach, pokazał wyjątkowe pomieszczenia. Wszyscy byliśmy pod ogromnym wrażeniem. Następnie niesamowicie zmęczeni, ale szczęśliwi wyruszyliśmy w drogę powrotną. Po upływie około dwóch godzin jazdy wstąpiliśmy na smakowity obiad do McDonalda. Do Kielnarowej dojechaliśmy o godzinie 22:00, gdzie czekali na nas stęsknieni rodzice.
Uważam, że wycieczka do Warszawy była bardzo interesująca, wspaniała i wręcz fascynująca. Zwiedziliśmy bardzo wiele ciekawych miejsc i zabytków. Pogoda w przeciwieństwie do Podkarpacia bardzo nam dopisała, humory także były świetne. Ten wyjazd do Warszawy to moja pierwsza kilkudniowa szkolna wycieczka, którą zapamiętam do końca życia.

Jakub Para kl. V

Maryla Rodowicz śpiewała „wsiąść do pociągu byle jakiego…”
Uczniowie naszej szkole również odbyli podróż pociągiem, ale nie byle jakim.

W naszej szkole został ogłoszony konkurs o legendach, który zorganizowała pani Gabriela Warda. Nauczycielka wszystkich bardzo zaskoczyła, ponieważ nagrodą w tym konkursie, była jednodniowa wycieczka Pendolino do Krakowa. Sześć osób z klasy szóstej i pięć z klasy czwartej uczestniczyło w tym konkursie. Gdy dowiedzieli się oni o nagrodzie głównej byli bardzo szczęśliwi. Dnia 11 kwietnia Pendolino punktualnie o godzinie 6:09 czekało już na laureatów na peronie. Pociąg odróżnia się od innych maszyn, które widzimy zwykle na dworcach. To bardzo nowoczesny skład o opływowych kształtach, niepodobny do ciężkich, żelaznych lokomotyw. Pendolino jeździ się bardzo szybko, ponieważ w półtorej godziny dojeżdża do Krakowa. Jedzie się bardzo przyjemnie i wygodnie, gdyż w ogóle nie czuć, że maszyna rusza ze stacji, a jechała ona z prędkością 200km/h. Wewnątrz pojazdu znajdowały się: dwa rzędy dwuosobowych miejsc, korytarzyk, a w środkowej części wagonu są cztery czteroosobowe miejsca ze stolikami. Są monitory, na których wyświetlano informacje takie jak godzina i miejsce planowanego przyjazdu pociągu-te informacje przekazuje również pani/pan przez mikrofon w dwóch językach-polskim i angielskim. Na pokładzie Pendolino była bardzo miła obsługa, każdy z pasażerów otrzymał napój w cenie biletu, a w pierwszej kasie dodatkowo serwowali posiłek. Na każdym przystanku rozbrzmiewała muzyka Fryderyka Chopina. Wszystkim bardzo się podobało. Jeśli ktoś myśli już o wakacjach to podróż Pendolino będzie fantastyczną przygodą. Pociąg w kilka godzin dociera nad morze.

Marita Maciej kl.

Każdy rodzaj sportu niesie ze sobą bogaty skarbiec wartości. Ćwiczenie uwagi, kształcenie woli, wytrwałości, odpowiedzialności, znoszenie trudu i niewygód, duch wyrzeczenia i solidarności, wierność obowiązkom – to wszystko należy do cnót sportowca.

Arkadiusz Gołaś

Dnia 04.05.2018 roku w naszej szkole odbył się już coroczny Dzień Sportu, a wraz z nim turniej piłki siatkowej klas IV-VI. Na początku wszystkie drużyny się rozgrzewały, a Pan Ziemiański wraz z uczniami klasy VII przygotował boisko. O godz. 10:00 słowa powitalne pana Ziemiańskiego rozpoczęły turniej. Brało w nim udział pięć grup: Amelki, Drewniaki, Pandy, Prestiżowe Monsterki i Tygryski, do których osobiście należałam. Pogoda nam dopisywała słońce było zwykle schowane za chmurami, lecz było bardzo gorąco. Do tego upału dołączyły jeszcze emocje i atmosfera, która po prostu kipiała. Sędziowały uczennice siódmej klasy. Pomiędzy meczami można było zjeść pyszne kiełbaski, które serwowały mamy uczniów. Było bardzo zabawnie, zwłaszcza kiedy Krzyś usiadł na drożdżówce Adriana. Pomiędzy ostatnimi meczami były dłuższe przerwy, w których rozdawane drożdżówki i soki. Finałowy mecz przyniósł najwięcej emocji. Walka toczyła się pomiędzy uczniami klasy VI. Wygrała drużyna Prestiżowych Monsterków. W nagrodę laureaci dostali po tabliczce czekolady, a pozostali uczestnicy lizaki. W tym czasie klasy I-III szalały w Fantazji. to nie był koniec sportowych wyzwań. Około godz. 12:00 klasa siódma razem z Panią Gabrysią, Panem Mariuszem oraz z Panem Dyrektorem pojechali na rajd rowerowy. Przejechali aż 40 km jadąc na rzeszowską Żwirownię oraz na Stadion Resovii, aby zobaczyć i wypróbować profesjonalną bieżnię. NaNa zdjeciach, które zrobili widać, że było fantastycznie, nie mogę się doczekać naszego rajdu.

Sonia Kozdrańska kl. VI

Dziewczyn z klas VII i VI w zawodach sportowych z piłki siatkowej i koszykówki nie mają sobie równych!!!
Na zawodach miedzyszkolnych, które odbyły się w Szkole Podstawowej oraz Gimnazjum w Tyczynie w obu dyscyplinach reprezentantki ze Szkoły Podstawowej w Kielnarowej zajęły I miejsce. Tym samym udowodniły, że brak odpowiedniej sali gimnastycznej nie jest przeszkodą w osiągnięciu sukcesu w zawodach sportowych, jeśli ma się motywację, wolę walki i oczywiście świetnego trenera. Pan Mariusz Ziemiański może być dumny ze swoich zawodniczek.
W zawodach brały udział:
-Ilona Szymkowicz
-Oliwia Wanat
-Julia Stachów
-Kinga Rochecka
-Wiktoria Stanio
-Kamila Jasińska
-Monika Mazurkiewicz
-Sonia Kozdrańska
-Laura Majda
-Anita Tendelska
-Zuzanna Kościółek
Rozgrywki między drużynami były bardzo zacięte, w niektórych meczach pojedyncze punkty decydowały o wygranej. Nasze zawodniczki walczyły zacięcie o każde trafienie, słuchały rad trenera, były bardzo zgraną drużyną i to przyniosło im zwycięstwa.
Mam nadzieję, że takie sukcesy będą powtarzać się co raz częściej!

L. Majda kl. VI

6 marca uczniowie klas IV-VII mieli wyjątkową lekcję przyrody. Do naszej szkoły przyjechali niezwykli goście – węże. Na początku uczyliśmy się, jak trzeba się przy nich zachować. Pierwszym prezentowanym gatunkiem były węże zbożowe o imionach Piotr i Liliana. Piotr schował się do kaptura swojego opiekuna, a Liliana wiła się po jego rękach. Każdy miał okazję ich dotknąć. Było to niesamowite uczucie. Ku naszemu zaskoczeniu skóra węży okazała się gładka i sucha. Następnym gatunkiem, który zobaczyliśmy był młody samiec lancetogłowa meksykańskiego. Ten przepięknie ubarwiony wąż miał na imię Maciek. Pan prezenter wytłumaczył, że jego czerwona barwa skóry ma za zadanie odstraszać przeciwników. Niestety nie mogliśmy go dotknąć, ponieważ nie był do końca oswojony. Potem prezentowana była Karolina – samica pytona dywanowego oraz jej wylinka, czyli zrzucona skóra. swoją nazwę Karolina zawdzięcza wzorkom na jej skórze, które przypominają wzorki na dywanie. Boa dusiciel jest następnym gatunkiem, którego mieliśmy okazje zobaczyć, dotknąć i nawet mieć na szyi. Była to samica o imieniu Kasia. Jest ona dosyć dużym osobnikiem o bladym ubarwieniu. Ostatnim naszym gościem był pyton siatkowy. Miał ok. 5 metrów długości i ważył ok. 30 kg. Uczniowie mogli go tylko pogłaskać, natomiast Pani Ania Kozdraś odważyła się go potrzymać na szyi. Pyton nosił wdzięczne imię – Marysia. Czas, który spędziliśmy na tej lekcji był niesamowity i bardzo pouczający.
Sonia Kozdrańska kl. VI

Do kin wszedł nowy i warty obejrzenia film. „Cudowny chłopak” to film o Auggim, który od urodzenia ma zdeformowaną twarz. Przez cały czas uczony był w domu przez mamę, jednak rodzice podjęli decyzję o wysłaniu go do normalnej szkoły. Jest to dla chłopca dużym wyzwaniem, ponieważ bardzo boi się reakcji rówieśników. Dalsze sceny filmu opisują traktowanie go przez inne dzieci. Fabuła jest ciekawsza ze względu na to, że oprócz problemu chłopca są poruszone tam również inne rozterki, np. jego siostry. Interesującym faktem jest też to, że reżyser ukazuje wydarzenia z perspektywy różnych postaci. Film jest bardzo poruszający, wzrusza i skłania odbiorców do refleksji, jednak przesycony jest również zabawnymi scenami.

Jak to zwykle bywa dobry film powstał na podstawie jeszcze lepszej książki i tak jest również i w tym przypadku. Książka R.J. Palacio jest polecana na stronach naszej biblioteki, niestety nie mamy jej jeszcze w naszych szkolnych zbiorach, ale gdy tylko się pojawi powiadomimy o tym, bo warto nie tylko obejrzeć film ale również przeczytać tą cudowną opowieść.

Kinga Rochecka

Już dawno nie byłam w teatrze,  dlatego bardzo się ucieszyłam gdy razem z koleżankami i kolegami ze szkoły miałam okazję obejrzeć przedstawienie. Spektakl miał tytuł ,, W pustyni i w sieci”. Opowiadał on o nastolatku (miał on na imię Rafał), który nie widział życia oprócz gier. Rafał przygotowuje się do szkolnego turnieju gry w „Quake’a”. Zaniedbuje obowiązki domowe, nie pozwala siostrze korzystać z komputera. W domu psuje się ogrzewanie.  Ula nie mogąc się doprosić brata, aby poszedł sprawdzić piec sama bierze się za naprawę. W wyniku wybuchu pary wodnej dziewczynka traci wzrok.  Lekarze nie potrafią ocenić kiedy go odzyska. Ula nie chce robić sobie zaległości w szkole, więc mama nakazuje Rafałowi, aby czytał siostrze książki. Rafał robi to niechętnie. Chce grać, bowiem pragnie dorównać swojemu mistrzowi. Mati drwi z jego umiejętności nakazując, aby nie przejmował się siostrą tylko grał. Rafał popada w coraz większą frustrację w końcu decyduje, że nie weźmie udziału w rywalizacji. W noc przed turniejem zasypia przed komputerem. Nagle budzi go tajemniczy głos, głos komputera. Maszyna czując się ostatnio przez niego” zaniedbywana” proponu
je Rafałowi udział w pewnej grze na końcu której czeka na niego nagroda-wzrok dla jego siostry.  Jest tylko jeden warunek.  Rafał ma pójść sam.  Nie ma żadnej opcji, pomocy żadnego bonusa.  Jest zdany tylko na siebie. Wciągnięty do komputera zmaga się z różnymi postaciami na kolejnych poziomach. To, że czytał Uli książki teraz bardzo mu się przydaje. Dzięki wiedzy literackiej pokonuje komputer. Ten jednak stawia przed nim jeszcze jedno zadanie. Na jednej szali jest wzrok dla siostry, a na drugiej cała wiedza komputerowa, rozwiązania każdej gry dzięki którym można stać się mistrzem. Rafał musi wybrać. Wybór okazuje się trudny. W końcu budzi się ze snu krzycząc, że wybiera oczy. Decyduje, że jednak pójdzie na turniej. Wygrywa. Nie cieszy się, bo ciągle myśli o swoim śnie. W końcu, gdy chciał zmienić opatrunek na oczach dziewczynki okazało się, że jego siostra jednak widzi! 

Początek spektaklu był bardzo wciągający i zabawny, uzależnienie głównego bohatera od gier komputerowych pokazane było w komiczny sposób, momentami cała sala wybuchała gromkim śmiechem.  Moim zdaniem część, w której bohater przechodził kolejne poziomy gry była zbyt długa i monotonna.

Cały spektakl bardzo pouczający. Motywem przewodnim podczas jego realizacji  była sentencja Einsteina „Wyobraźnia jest ważniejsza od wiedzy”. Twórcy teatralni podjęli wyzwanie aby właśnie ten spektakl rozwijał w młodym widzu to, co najcenniejsze w życiu dorosłym – kreatywność. Kreatywność szeroko rozumianą w kontekście radzenia sobie w codziennym życiu i uświadomienie, że w każdej sytuacji konfliktowej można znaleźć konstruktywne rozwiązanie. 

Wiktoria Pindyk

22 stycznia klasy VI i VII wybrały się na wystawę edukacyjną „Eugeniusz”, która znajduje się w budynku Millenium Hall. Wystawa jest podzielone na 6 stref tematycznych takich jak: strefa iluzji, strefa anatomii, strefa fizyki, strefa zabaw, strefa EKO-domu i strefa zmysłów.
     W strefie iluzji można było zaobserwować, jak nasz mózg ulega iluzjom optycznym.
     W strefie anatomii dowiedzieliśmy się z czego składa się ludzkie ciało oraz jak wyglądają promienie rentgena.
     W strefie EKO-domu można było sprawdzić czy na co dzień szanujemy naturę.
     W strefie zmysłów można przekonać się czy nasz wzrok, słuch, dotyk i węch działają prawidłowo.
     W strefie fizyki, można spróbować swoich sił i dzięki rowerowi zaświecić żarówki, czy wprawić w ruch kołyskę Newtona.
     W strefie zabaw osoby w każdym wieku mogą spróbować swoich umiejętności i skorzystać z tamtejszych eksponatów.
Wycieczka ta była bardzo pouczająca i rozwijająca nasze umysły oraz wyobraźnię. Z pewnością było to nowe, ciekawe doświadczenia.

Laura Majda