Szkoła Podstawowa w Kielnarowej

Każdy rodzaj sportu niesie ze sobą bogaty skarbiec wartości. Ćwiczenie uwagi, kształcenie woli, wytrwałości, odpowiedzialności, znoszenie trudu i niewygód, duch wyrzeczenia i solidarności, wierność obowiązkom – to wszystko należy do cnót sportowca.

Arkadiusz Gołaś

Dnia 04.05.2018 roku w naszej szkole odbył się już coroczny Dzień Sportu, a wraz z nim turniej piłki siatkowej klas IV-VI. Na początku wszystkie drużyny się rozgrzewały, a Pan Ziemiański wraz z uczniami klasy VII przygotował boisko. O godz. 10:00 słowa powitalne pana Ziemiańskiego rozpoczęły turniej. Brało w nim udział pięć grup: Amelki, Drewniaki, Pandy, Prestiżowe Monsterki i Tygryski, do których osobiście należałam. Pogoda nam dopisywała słońce było zwykle schowane za chmurami, lecz było bardzo gorąco. Do tego upału dołączyły jeszcze emocje i atmosfera, która po prostu kipiała. Sędziowały uczennice siódmej klasy. Pomiędzy meczami można było zjeść pyszne kiełbaski, które serwowały mamy uczniów. Było bardzo zabawnie, zwłaszcza kiedy Krzyś usiadł na drożdżówce Adriana. Pomiędzy ostatnimi meczami były dłuższe przerwy, w których rozdawane drożdżówki i soki. Finałowy mecz przyniósł najwięcej emocji. Walka toczyła się pomiędzy uczniami klasy VI. Wygrała drużyna Prestiżowych Monsterków. W nagrodę laureaci dostali po tabliczce czekolady, a pozostali uczestnicy lizaki. W tym czasie klasy I-III szalały w Fantazji. to nie był koniec sportowych wyzwań. Około godz. 12:00 klasa siódma razem z Panią Gabrysią, Panem Mariuszem oraz z Panem Dyrektorem pojechali na rajd rowerowy. Przejechali aż 40 km jadąc na rzeszowską Żwirownię oraz na Stadion Resovii, aby zobaczyć i wypróbować profesjonalną bieżnię. NaNa zdjeciach, które zrobili widać, że było fantastycznie, nie mogę się doczekać naszego rajdu.

Sonia Kozdrańska kl. VI

Dziewczyn z klas VII i VI w zawodach sportowych z piłki siatkowej i koszykówki nie mają sobie równych!!!
Na zawodach miedzyszkolnych, które odbyły się w Szkole Podstawowej oraz Gimnazjum w Tyczynie w obu dyscyplinach reprezentantki ze Szkoły Podstawowej w Kielnarowej zajęły I miejsce. Tym samym udowodniły, że brak odpowiedniej sali gimnastycznej nie jest przeszkodą w osiągnięciu sukcesu w zawodach sportowych, jeśli ma się motywację, wolę walki i oczywiście świetnego trenera. Pan Mariusz Ziemiański może być dumny ze swoich zawodniczek.
W zawodach brały udział:
-Ilona Szymkowicz
-Oliwia Wanat
-Julia Stachów
-Kinga Rochecka
-Wiktoria Stanio
-Kamila Jasińska
-Monika Mazurkiewicz
-Sonia Kozdrańska
-Laura Majda
-Anita Tendelska
-Zuzanna Kościółek
Rozgrywki między drużynami były bardzo zacięte, w niektórych meczach pojedyncze punkty decydowały o wygranej. Nasze zawodniczki walczyły zacięcie o każde trafienie, słuchały rad trenera, były bardzo zgraną drużyną i to przyniosło im zwycięstwa.
Mam nadzieję, że takie sukcesy będą powtarzać się co raz częściej!

L. Majda kl. VI

6 marca uczniowie klas IV-VII mieli wyjątkową lekcję przyrody. Do naszej szkoły przyjechali niezwykli goście – węże. Na początku uczyliśmy się, jak trzeba się przy nich zachować. Pierwszym prezentowanym gatunkiem były węże zbożowe o imionach Piotr i Liliana. Piotr schował się do kaptura swojego opiekuna, a Liliana wiła się po jego rękach. Każdy miał okazję ich dotknąć. Było to niesamowite uczucie. Ku naszemu zaskoczeniu skóra węży okazała się gładka i sucha. Następnym gatunkiem, który zobaczyliśmy był młody samiec lancetogłowa meksykańskiego. Ten przepięknie ubarwiony wąż miał na imię Maciek. Pan prezenter wytłumaczył, że jego czerwona barwa skóry ma za zadanie odstraszać przeciwników. Niestety nie mogliśmy go dotknąć, ponieważ nie był do końca oswojony. Potem prezentowana była Karolina – samica pytona dywanowego oraz jej wylinka, czyli zrzucona skóra. swoją nazwę Karolina zawdzięcza wzorkom na jej skórze, które przypominają wzorki na dywanie. Boa dusiciel jest następnym gatunkiem, którego mieliśmy okazje zobaczyć, dotknąć i nawet mieć na szyi. Była to samica o imieniu Kasia. Jest ona dosyć dużym osobnikiem o bladym ubarwieniu. Ostatnim naszym gościem był pyton siatkowy. Miał ok. 5 metrów długości i ważył ok. 30 kg. Uczniowie mogli go tylko pogłaskać, natomiast Pani Ania Kozdraś odważyła się go potrzymać na szyi. Pyton nosił wdzięczne imię – Marysia. Czas, który spędziliśmy na tej lekcji był niesamowity i bardzo pouczający.
Sonia Kozdrańska kl. VI

Do kin wszedł nowy i warty obejrzenia film. „Cudowny chłopak” to film o Auggim, który od urodzenia ma zdeformowaną twarz. Przez cały czas uczony był w domu przez mamę, jednak rodzice podjęli decyzję o wysłaniu go do normalnej szkoły. Jest to dla chłopca dużym wyzwaniem, ponieważ bardzo boi się reakcji rówieśników. Dalsze sceny filmu opisują traktowanie go przez inne dzieci. Fabuła jest ciekawsza ze względu na to, że oprócz problemu chłopca są poruszone tam również inne rozterki, np. jego siostry. Interesującym faktem jest też to, że reżyser ukazuje wydarzenia z perspektywy różnych postaci. Film jest bardzo poruszający, wzrusza i skłania odbiorców do refleksji, jednak przesycony jest również zabawnymi scenami.

Jak to zwykle bywa dobry film powstał na podstawie jeszcze lepszej książki i tak jest również i w tym przypadku. Książka R.J. Palacio jest polecana na stronach naszej biblioteki, niestety nie mamy jej jeszcze w naszych szkolnych zbiorach, ale gdy tylko się pojawi powiadomimy o tym, bo warto nie tylko obejrzeć film ale również przeczytać tą cudowną opowieść.

Kinga Rochecka

Już dawno nie byłam w teatrze,  dlatego bardzo się ucieszyłam gdy razem z koleżankami i kolegami ze szkoły miałam okazję obejrzeć przedstawienie. Spektakl miał tytuł ,, W pustyni i w sieci”. Opowiadał on o nastolatku (miał on na imię Rafał), który nie widział życia oprócz gier. Rafał przygotowuje się do szkolnego turnieju gry w „Quake’a”. Zaniedbuje obowiązki domowe, nie pozwala siostrze korzystać z komputera. W domu psuje się ogrzewanie.  Ula nie mogąc się doprosić brata, aby poszedł sprawdzić piec sama bierze się za naprawę. W wyniku wybuchu pary wodnej dziewczynka traci wzrok.  Lekarze nie potrafią ocenić kiedy go odzyska. Ula nie chce robić sobie zaległości w szkole, więc mama nakazuje Rafałowi, aby czytał siostrze książki. Rafał robi to niechętnie. Chce grać, bowiem pragnie dorównać swojemu mistrzowi. Mati drwi z jego umiejętności nakazując, aby nie przejmował się siostrą tylko grał. Rafał popada w coraz większą frustrację w końcu decyduje, że nie weźmie udziału w rywalizacji. W noc przed turniejem zasypia przed komputerem. Nagle budzi go tajemniczy głos, głos komputera. Maszyna czując się ostatnio przez niego” zaniedbywana” proponu
je Rafałowi udział w pewnej grze na końcu której czeka na niego nagroda-wzrok dla jego siostry.  Jest tylko jeden warunek.  Rafał ma pójść sam.  Nie ma żadnej opcji, pomocy żadnego bonusa.  Jest zdany tylko na siebie. Wciągnięty do komputera zmaga się z różnymi postaciami na kolejnych poziomach. To, że czytał Uli książki teraz bardzo mu się przydaje. Dzięki wiedzy literackiej pokonuje komputer. Ten jednak stawia przed nim jeszcze jedno zadanie. Na jednej szali jest wzrok dla siostry, a na drugiej cała wiedza komputerowa, rozwiązania każdej gry dzięki którym można stać się mistrzem. Rafał musi wybrać. Wybór okazuje się trudny. W końcu budzi się ze snu krzycząc, że wybiera oczy. Decyduje, że jednak pójdzie na turniej. Wygrywa. Nie cieszy się, bo ciągle myśli o swoim śnie. W końcu, gdy chciał zmienić opatrunek na oczach dziewczynki okazało się, że jego siostra jednak widzi! 

Początek spektaklu był bardzo wciągający i zabawny, uzależnienie głównego bohatera od gier komputerowych pokazane było w komiczny sposób, momentami cała sala wybuchała gromkim śmiechem.  Moim zdaniem część, w której bohater przechodził kolejne poziomy gry była zbyt długa i monotonna.

Cały spektakl bardzo pouczający. Motywem przewodnim podczas jego realizacji  była sentencja Einsteina „Wyobraźnia jest ważniejsza od wiedzy”. Twórcy teatralni podjęli wyzwanie aby właśnie ten spektakl rozwijał w młodym widzu to, co najcenniejsze w życiu dorosłym – kreatywność. Kreatywność szeroko rozumianą w kontekście radzenia sobie w codziennym życiu i uświadomienie, że w każdej sytuacji konfliktowej można znaleźć konstruktywne rozwiązanie. 

Wiktoria Pindyk

22 stycznia klasy VI i VII wybrały się na wystawę edukacyjną „Eugeniusz”, która znajduje się w budynku Millenium Hall. Wystawa jest podzielone na 6 stref tematycznych takich jak: strefa iluzji, strefa anatomii, strefa fizyki, strefa zabaw, strefa EKO-domu i strefa zmysłów.
     W strefie iluzji można było zaobserwować, jak nasz mózg ulega iluzjom optycznym.
     W strefie anatomii dowiedzieliśmy się z czego składa się ludzkie ciało oraz jak wyglądają promienie rentgena.
     W strefie EKO-domu można było sprawdzić czy na co dzień szanujemy naturę.
     W strefie zmysłów można przekonać się czy nasz wzrok, słuch, dotyk i węch działają prawidłowo.
     W strefie fizyki, można spróbować swoich sił i dzięki rowerowi zaświecić żarówki, czy wprawić w ruch kołyskę Newtona.
     W strefie zabaw osoby w każdym wieku mogą spróbować swoich umiejętności i skorzystać z tamtejszych eksponatów.
Wycieczka ta była bardzo pouczająca i rozwijająca nasze umysły oraz wyobraźnię. Z pewnością było to nowe, ciekawe doświadczenia.

Laura Majda

Dalsze przygody zielonowłosej Ani

Ostatnio naszą lekturą szkolną była książka pt. „Ania z Zielonego Wzgórza” autorstwa Lucy Maud Montgomery.
Opowiada o losach małej, rudowłosej dziewczynki, Ani Shirley. Ania bardzo lubi marzyć. Jej rodzice zmarli gdy miała zaledwie trzy miesiące. Później wychowywały ją dwie kobiety: pani Thomas i pani Hammond. Przed przyjazdem na Zielone Wzgórze, spędziła cztery miesiące w sierocińcu. Po przyjeździe do Avonlea zaopiekowało się nią rodzeństwo Maryla i Mateusz Cuthbert. Tam znajduje przyjaciółkę od serca, Dianę Barry. Na Zielonym Wzgórzu Ania przeżywa wiele przygód, np. nieświadomie upija Dianę winem porzeczkowym ;).
Po przeczytaniu tej książki byłam ciekawa dalszych losów Ani i postanowiłam przeczytać drugą część książki, ” Anię z Avonlea”. Ta książka także bardzo mi się podobała. Ania poznaje swoich uczniów, jeden z nich szczególnie przypada jej do gustu, ponieważ  tak jak ona, ma niezwykłą wyobraźnię. Jeśli tak jak ja „zaprzyjaźniliście się” z Anią z Zielonego Wzgórza polecam kolejne książki o tej rudowłosej, wyjątkowej dziewczynie.

Karolina Kalita